شاید با احتمال بالا این تیکه رو خونده باشید

اما بخاطر اونا که نخوندن ببخشید منو

کیمیا گر کتابی را که یکی از مسافران کاروان آورده بود به دست گرفت . جلد نداشت ، اما توانست نام نویسنده اش را پیدا کند : اسکار وایلد . همچنان که کتاب را ورق می زد ، به داستانی درباره "نارسیس" برخورد .

کیمیاگر افسانه ی نارسیس را می دانست : جوان زیبایی که هر روز می رفت تا زیبایی خود را در دریاچه ای تماشا کند . چنان شیفته ی خود می شد که روزی به درون دریاچه افتاد و غرق شد . در جایی که به آب افتاده بود گلی رویید که "نرگس" نامیدندش .

اما اسکار وایلد داستان را چنین به پایان نمی برد .

می گفت وقتی نارسیس مرد ، اوریادها _ الهه های جنگل _ به کنار دریاچه آمدند که از یک دریاچه ی آب شیرین ، به کوزه ای سرشار از اشکهای شور استحاله یافته بود.

اوریادها پرسیدند : " چرا می گریی؟"

دریاچه گفت : " برای نارسیس می گریم "

اوریادها گفتند : " آه شگفت آور نیست که برای نارسیس می گریی ..." و ادامه دادند : " هرچه بود ، با آن که همه ی ما همواره در جنگل در پی اش می شتافتیم ، تنها تو فرصت داشتی از نزدیک زیباییش را تماشا کنی " .

دریاچه پرسید : " مگر نارسیس زیبا بود ؟ "

اوریادها شگفت زده پاسخ دادند :" کی می تواند بهتر از تو این حقیقت را بداند ؟ هر چه بود هر روز در کنار تو می نشست " .

دریاچه لختی ساکت ماند . سرانجام گفت :

" من برای نارسیس می گریم اما هرگز زیبایی او را در نیافته بودم .

برای نارسیس می گریم چون هر بار از فراز کناره ام به رویم خم می شد ، می توانستم در اعماق دیدگانش ، بازتاب زیبایی خودم را ببینم "

کیمیاگر گفت : " چه داستان زیبایی".

کیمیاگر-مقدمه-پائولو کوئلیو

یا حق